24 Σεπτεμβρίου 1990. Βγαίνει το "Rust in Peace" των Megadeth.
Ένας δίσκος που ανέβασε τον πήχη, χωρίς ούτε ένα filler κομμάτι. Ο συνδυασμός τεχνικής αρτιότητας, συνθετικής ωριμότητας και ποιότητας παραγωγής εδραίωσε τη θέση των Megadeth σε αυτό που αργότερα θα έμενε γνωστό ως Big 4. Για να το πούμε κι αλλιώς: αν με τους προηγούμενους δίσκους του ο Μεγκαντέηβ έδειχνε τα δόντια του, ε, με αυτόν έσκισε σάρκες. (Στους επόμενους πήγε να τις φάει ήσυχα ήσυχα στη γωνιά του χωρίς να ενοχλεί κανέναν, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.)
Από πού να το πρωτοπιάσει κανείς;
Ας πούμε από το all star line up. Στον σπουδαίο Marty Friedman ο Mustaine βρήκε επιτέλους τον άνθρωπο που μπορούσε να του δίνει πάσες για αδιανόητα σόλο. Άμα έχεις μοιραστεί μπάντα με τον αδιανόητο Jason Becker, έτσι πάει το πράμα (στους Cacophony αναφέρομαι). Και πίσω τους ο ΑΚΡΑΙΟΣ Nick Menza κρατάει τα μπόσικα όπως δεν κρατήθηκαν ποτέ πριν. Τον Ellefson δεν τον αναφέρω, γιατί μας τα είχε πει από παλιότερα.
Ή από τις ριφάρες. Ακούς τον δίσκο 30+ χρόνια, ξέρεις κάθε του στιγμή, και πάλι δεν ξέρεις από πού σου έρχεται η επόμενη. Στο ενδιάμεσο πέφτουν αμέτρητα εμβόλιμα σόλο που κουμπώνουν ακόμα κι εκεί που κανονικά δεν θα έπρεπε να κουμπώνουν. Κι από πάνω η ΦΩΝΑΡΑ (ΝΑΙ ΡΕ, ΤΟ ΕΙΠΑ!) του Dave, στην καλύτερη τσαντίλα της, πιο ταιριαστή από κάθε άλλη στιγμή της πορείας τους.
Όλα αυτά τα αναδεικνύει μια τέρμα σωστή παραγωγή, και να 'ναι καλά ο Mike Clink γι' αυτό. Ο άνθρωπος είχε ήδη στο βιογραφικό το "Appetite for Destruction" των Guns N' Roses και το "Slip of the Tongue" των Whitesnake. Είχε πιάσει και το "...And Justice for All" των Metallica, μόνο που εκεί τον ξήλωσαν μέσα σε τρεις εβδομάδες. Δύο χρόνια μετά, ο τύπος που έδιωξαν οι Metallica στήνεται στην κονσόλα για τον δίσκο του Mustaine, με τον ίδιο τον Mustaine στη διπλανή καρέκλα ως συμπαραγωγό. Και το φέρνει εις πέρας. Τι να πεις.
Για το εξώφυλλο δε, ε-ξω-φυ-λά-ρα, που για άλλη μια φορά ανέλαβε ο μετρ Ed Repka. Δουλειές του βλέπετε σε εξώφυλλα Death, Nuclear Assault, Possessed, Vio-lence, Municipal Waste, Dark Angel, τους δικούς μας Suicidal Angels, και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Μέχρι και το γελάκι της γριάς στην αρχή του "Lucretia" δίνει στο σύνολο ΓΤΧ! Για τους στίχους, οκ, δεν θα πω, γιατί είναι περί ορέξεως.
Νομίζω είναι αρκετοί λόγοι όλοι αυτοί για να γίνει, δικαίως, πλατινένιος σε ΗΠΑ και Καναδά και χρυσός σε Βρετανία και αλλού. Μπήκε και στα τσαρτς (στην Αγγλία έφτασε στο Νο 8, λέει), και φιγουράρει πολύ ψηλά, ακόμα και στην κορυφή, σε λίστες με τα σημαντικότερα μέταλ άλμπουμ των '90s και όλων των εποχών.
Για να μη μακρηγορώ όμως, να τη χαιρόμαστε τη δισκάρα, τη 10/10 με τόνο. Κι ευχαριστούμε τον θείο Ντέηβ και την εμμονή του να παίξει πιο γρήγορα, πιο τσαντισμένα, πιο τεχνικά, πιο καλύτερα από τους Metallica, που μας την έδωσε και γενικώς άφησε τέτοια παρακαταθήκη.
Πάμε άλλη μία. Πιο δυνατά αυτή τη φορά, να το μάθουν κι όσοι γείτονες δεν το έχουν μάθει ακόμα.
