7 Οκτωβρίου 1987 - οι Exodus επιστρέφουν με το Pleasures Of The Flesh και το πρώτο πράγμα που ακούγεται είναι ένας τύπος να παραληρεί για επιληπτικές κρίσεις, νοσοκομεία, όπλα και μια ωραιότατη σαλάτα με πατάτα, cream cheese και σχοινόπρασο.
Και μετά μπαίνει το Deranged και κάπου εκεί τελειώνουν οι συστάσεις.
Δυόμισι χρόνια μεσολάβησαν από το Bonded By Blood και κανένα τους δεν πέρασε ήσυχα. Οι Exodus γύριζαν ασταμάτητα πάνω στο πρώτο, η κυκλοφορία αναβαλλόταν ξανά και ξανά, το γράψιμο με την ηχογράφηση τράβηξαν δύο ολόκληρα χρόνια. Και μέσα στο 1986, διώχνουν τον Paul Baloff - τη φωνή που είχε ορίσει τον χαρακτήρα της μπάντας σε έναν δίσκο ορόσημο για το είδος που ακόμα αντιγράφεται.
Οπότε ο Steve "Zetro" Souza δεν καλείται απλώς να διαδεχτεί έναν θρύλο. Καλείται να τραγουδήσει τα κομμάτια του θρύλου, σε μια εποχή που το tape trading έδινε και έπαιρνε και οι ντέμο εκτελέσεις άλλαζαν χέρια πιο γρήγορα από τσιγάρα ρεφενέ. Ντέμο που, με λίγο ψάξιμο, μπορεί κανείς να ακούσει μέχρι και σήμερα.
Κάνει το μόνο σωστό που γινόταν: δεν προσπαθεί να το παίξει Baloff. Μπαίνει με τη δική του ρινική, κοφτή, δηλητηριώδη φωνή και από το πρώτο λεπτό ακούγεται σαν κάποιος που έχει ήδη τσακωθεί με όλους πριν ανάψει το κόκκινο φως της ηχογράφησης.
Είχε έρθει τον Ιούνιο του '86 από τους Legacy. Φεύγοντας, τους σύστησε έναν τύπο από τη γειτονιά του για αντικαταστάτη: τον Chuck Billy. Οι Legacy έγιναν Testament. Ένα τηλέφωνο έφτιαξε δύο line-up.
Πίσω του, Holt και Hunolt κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα από όλους. Riff πάνω στο riff πάνω στο γαμημένο riff. Το Faster Than You'll Ever Live To Be προσπαθεί να προλάβει τον τίτλο του, το Parasite πετάει ένα από εκείνα τα riffs που εξηγούν χωρίς κουβέντες γιατί οι Exodus είναι σχολή από μόνοι τους.
Στα 'Til Death Do Us Part, Brain Dead και Seeds Of Hate η μπάντα κατεβάζει ταχύτητα - και αυτό είναι ακριβώς το παράπονο που θα ακούσεις από όποιον δεν αγαπάει τον δίσκο: μεσαίες ταχύτητες και λιγότερα δόντια στο πάτωμα. Δύο χρόνια μετά όμως, οι ίδιες μεσαίες ταχύτητες θα δώσουν το Toxic Waltz και θα βάλουν τους Exodus στο MTV. Εδώ τους ακούς να το δοκιμάζουν πριν καταλάβουν ότι τους βγαίνει.
Τα τύμπανα του Hunting είναι ξεχωριστή ιστορία, και δεν το λέω εγώ. Την παραγωγή τους την ανέλαβε χωριστά ο μάνατζερ της μπάντας και παραγωγός του Bonded By Blood, Mark Whitaker, ο οποίος κατά τον Holt επέμενε να γίνουν όλα με τον δικό του τρόπο και πειραματιζόταν με τεχνολογία που καλά καλά δεν ήξερε να δουλεύει ακόμα. Λίγο έλειψε, λέει, να σφάξει τον δίσκο στα τύμπανα. Όποιος βρίσκει το Pleasures γυαλισμένο δίπλα στο Bonded, από εκεί ξεκινάει.
Και μετά το ομότιτλο. Κρουστά, tribal εισαγωγή, εφτάμισι ολόκληρα γαμημένα λεπτά - διάρκεια που καμία θρας μπάντα του '87 δεν είχε λόγο να δώσει σε κομμάτι - και στη μέση ένα από τα πιο χοντροκομμένα headbanging riffs που έγραψαν ποτέ.
Αμέσως μετά μπαίνει το 30 Seconds. Διαρκεί σαράντα.
Παράλληλα οι στίχοι αρχίζουν να κοιτάνε παραπέρα από το αίμα-ξύλο-φόνος. Το Chemi-Kill μιλάει για εταιρείες που πετάνε χημικά χωρίς να λογοδοτεί ποτέ κανείς. Το Seeds Of Hate πατάει σε πιο προσωπικό και πικρό έδαφος. Και ο δίσκος κλείνει με το Choose Your Weapon, που αρκετός κόσμος θεωρεί το καλύτερο κομμάτι εδώ μέσα.
Τραγουδιστής, ήχος τυμπάνων - και τελικά εξώφυλλο. Τίποτα σε αυτόν τον δίσκο δεν έμεινε όπως ξεκίνησε.
Αρχικά το εξώφυλλο ήταν σχέδιο με τους πέντε τους ως κανίβαλους να ετοιμάζουν το γεύμα τους, και η εταιρεία το είχε ήδη τρέξει σε καταχωρήσεις στα περιοδικά με τίτλο “Metal's Heaviest Meal”. Πριν προλάβει να βγει ο δίσκος, κώλωσαν. Στη θέση του μπήκε μια φωτογραφία των Exodus ακουμπισμένων σε ένα μπαρ. Δηλαδή ένας δίσκος που λέγεται Pleasures Of The Flesh, που δεν δείχνει ούτε ένα γραμμάριο flesh στο εξώφυλλο.
Γιατί έγινε, δεν το έχει εξηγήσει ποτέ κανείς επίσημα. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι η εταιρεία δεν πέταξε το σχέδιο: το τύπωσε σε limited picture disc και το πούλησε στους συλλέκτες. Αρκετά προβληματικό για να μην μπει στο κανονικό πρέσινγκ, όχι όμως αρκετά για να μην βγάλει λεφτά. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Το 2011 ρώτησαν τον Holt ποιον δίσκο των Exodus θα ξαναηχογραφούσε αν του έδιναν μία ευκαιρία. Διάλεξε αυτόν. Τα κομμάτια τα θεωρεί σπουδαία. Τον ήχο δεν τον χώνεψε ποτέ.
Το Pleasures Of The Flesh δεν είναι το Bonded By Blood και δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει. Είναι ο δίσκος όπου μια μπάντα αλλάζει τραγουδιστή, χάνει δύο χρόνια, βγαίνει σε έναν κόσμο που στο μεταξύ έχει γεμίσει θρας δίσκους, και αντί να ξαναγράψει το παρελθόν της αρχίζει να ψάχνει τι θα κάνει μετά.
They think that they've got me trained - but I know I'm really DERANGED.
