Πριν από λίγες εβδομάδες οι Anthrax έβγαλαν τον πρώτο τους δίσκο μετά από δέκα χρόνια και τον ονόμασαν Cursum Perficio. Στα λατινικά σημαίνει «το ταξίδι μου τελείωσε». Ο τραγουδιστής τους κλείνει σήμερα τα 66 και, αντί να κάθεται στο μπαλκόνι με τη ζακέτα και το τάβλι, τα βράδια που δεν έχει Anthrax πάει και τραγουδάει Journey σε cover μπάντα. Ταξίδι τελείωσε, λέει.
Δεν ήρθαμε όμως εδώ να μιλήσουμε για το τέλος του ταξιδιού. Ήρθαμε για την αρχή, που είναι και πολύ πιο αστεία.
Στο Oswego, δίπλα στη λίμνη Οντάριο, ο Joseph Bellardini, Ιταλός από τον πατέρα και γηγενής Αμερικάνος από τη μάνα, μεγαλώνει με Beatles, Led Zeppelin, Kansas, Rush και Journey. Βγάζει το μεροκάματο λέγοντας Steve Perry στα μπαράκια της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Κάπου εκεί περνάει και από τους Bible Black, από το ίδιο μικρόφωνο που λίγο πριν κρατούσε ο Eric Adams, πριν την κάνει για να φορέσει τα γουνάκια του με τους Manowar. Θρας; Ούτε που έχει ακούσει τη λέξη.
Την ίδια ώρα οι Anthrax έχουν βγάλει το Fistful of Metal, έχουν υπογράψει στην Island, έχουν κλείσει στούντιο και τους λείπει μια ψιλολεπτομέρεια: τραγουδιστής. Τον Neil Turbin τον έχουν πετάξει έξω, τον Matt Fallon τον έχουν δοκιμάσει και ξαποστείλει, και η απελπισία φτάνει σε σημείο να σκέφτονται να τραγουδήσει ο μπασίστας. Ο Frank Bello στο μικρόφωνο, ο Scott Ian στα δεύτερα, και ό,τι βγει.
Ευτυχώς ο παραγωγός τους, ο Carl Canedy των Rods, έχει ακούσει κάτι demo ενός τύπου από το Oswego.
Και ντάξει, δεν θέλουμε να σας πρήξουμε με ημερομηνίες και συνθέσεις. Στην πραγματικότητα όλα αυτά τα λέμε για να φτάσουμε σε μία ερώτηση: εσείς, όταν πήγατε στην πρώτη σας συνέντευξη για δουλειά, ξέρατε τουλάχιστον τι κάνει η εταιρεία;
Ο Joey όχι. Δεν είχε ακούσει ποτέ τους Anthrax. Δεν ήξερε καν τι μουσική παίζουν. Παίρνει ένα ελικοφόρο αεροπλανάκι από το Plattsburgh και προσγειώνεται στην Ithaca. Στην πρόβα τον περιμένει ο Scott Ian με σκισμένο τζιν και μπλουζάκι των Agnostic Front. Βλέπει να περνάει την πόρτα ένας τύπος που, όπως θα πει χρόνια μετά, έμοιαζε να έχει χαθεί στον δρόμο για πρόβα των Whitesnake. Μετά ο τύπος ανοίγει το στόμα του και όλοι μαζεύουν τα σαγόνια τους από το πάτωμα. Ο Benante δεν είναι καν εκεί. Τον ακούει από το τηλέφωνο να λέει το Medusa και βγάζει ετυμηγορία επί τόπου: υπογράψτε τον.
Εσείς στην πρώτη σας συνέντευξη το πολύ πολύ να βρήκατε πού είναι η τουαλέτα.
Το 1985 βγαίνουν το EP Armed and Dangerous και το Spreading the Disease, και η παρεξήγηση λύνεται με συνοπτικές διαδικασίες. Για το Madhouse γυρίζουν βίντεο σε ένα εγκαταλελειμμένο ψυχιατρείο και το MTV το κόβει ως προσβλητικό. Στο πίσω μέρος του single βάζουν μια διασκευή στο God Save the Queen των Sex Pistols. Ο άνθρωπος που μέχρι πριν από λίγο έλεγε Journey στα μπαρ τραγουδάει Sex Pistols και τρώει λογοκρισία από το MTV. Άλλοι για να φτάσουν εκεί χρειάζονται ολόκληρη εφηβεία.
Το 1987 έρχεται το Among the Living. Κιθάρες αλυσοπρίονα, τύμπανα πρέσα, μπάσο που σου ξεβιδώνει τα σφραγίσματα, και από πάνω ένας τύπος που τραγουδάει σαν να του έχουν πει ότι στο τέλος θα τον βαθμολογήσει ο Steve Perry. Βερμούδες, καπέλα, Stephen King, Judge Dredd και ένα Caught in a Mosh που σας εξηγεί γιατί γυρίσατε σπίτι με ένα παπούτσι.
Και μετά είναι το Indians. Ο Benante φωνάζει τον Joey «Indian Joe» για πλάκα και ο Scott Ian, αντί να συνεχίσει το καλαμπούρι, κάθεται και γράφει τραγούδι. Και όχι όποιο κι όποιο. Σε μια εποχή που το θρας έγραφε για ζόμπι, πυρηνικά και κόμικ, οι Anthrax βγάζουν κομμάτι για το πώς ένας ολόκληρος λαός στριμώχτηκε σε καταυλισμούς και ξεχάστηκε εκεί. Το τραγουδάει ένας τύπος που το κουβαλάει στο αίμα του, με ένα φτερωτό κάλυμμα κεφαλής μέχρι το πάτωμα. Και όταν σκάει εκείνο το σπάσιμο στη μέση, τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν οι αγκώνες.
Φυσικά, όπως σε κάθε καλή δουλειά, κάποια στιγμή έρχεται και η στραβή. Μετά το State of Euphoria και το πιο σκοτεινό Persistence of Time, οι κόντρες φτάνουν στο κόκκινο και το 1992 ο Joey τρώει πόρτα. Στη θέση του έρχεται ο John Bush των Armored Saint. «Δεν ήταν προσωπικό», θα πουν αργότερα. Η αγαπημένη φράση κάθε ανθρώπου που μόλις σου έδειξε την έξοδο.
Από εκεί και πέρα ο Joey μπαινοβγαίνει στους Anthrax σαν να είναι το καφενείο του χωριού. Γυρίζει το 2005, ξανασηκώνεται το 2007, και οι Anthrax περνάνε τρία χρόνια δοκιμάζοντας ό,τι λαρύγγι βρουν. Κάποιος, φυσικά, ξαναπροτείνει τον Frank Bello.
Και στο τέλος παίρνουν τηλέφωνο τον Joey.
Το 2010, για τρίτη φορά. Ο λόγος; Οι Big Four. Metallica, Slayer, Megadeth και Anthrax στην ίδια σκηνή, για πρώτη φορά. Κι αν πρόκειται να σταθείς δίπλα στους άλλους τρεις, χρειάζεσαι τη φωνή που σε έβαλε εκεί. Έτσι, τον Ιούνιο, ο τύπος που το '84 δεν ήξερε τι είναι θρας στέκεται στη σκηνή του Sonisphere, μέσα στο πιο θρας πράγμα που έγινε ποτέ. Ακολουθούν το Worship Music, ο πρώτος δίσκος μαζί του μετά από 21 χρόνια, και το For All Kings. Τελικά η πόρτα ήταν περιστρεφόμενη.
Και φτάνουμε στο Cursum Perficio. Όλοι ρωτάνε αν οι Anthrax κατεβάζουν ρολά. Ο Joey πάντως, όποτε ξεκλέβει χρόνο, κάθεται πίσω από τα ντραμς με ένα μικρόφωνο κεφαλής και βγάζει ολόκληρα βράδια με τους Chief Big Way στα μπαράκια γύρω από τις Συρακούσες. Όχι τις δικές μας, τις αμερικάνικες. Έχει παίξει μέχρι και σε μαγαζί που λέγεται Clam Man's Party House. Στη λίστα τους έχουν και Anthrax, οπότε κάπου στη Νέα Υόρκη υπάρχει μια cover μπάντα που παίζει Anthrax με τον τραγουδιστή των Anthrax. Κι όταν δεν κάνει ούτε αυτό, λέει Journey με τους Beyond Frontiers. Δηλαδή, όταν δεν γυρίζει τον κόσμο τραγουδώντας, πάει και τραγουδάει. Το παιδί που έλεγε Steve Perry πριν μάθει τι είναι θρας λέει ακόμα Steve Perry.
Δεν ξέρουμε αν άξιζε να φτάσετε ως εδώ. Πάντως, αν φτάσατε, ξέρετε πια για τους Anthrax περισσότερα απ' όσα ήξερε ο Joey όταν πήγε στην οντισιόν.
Σαν σήμερα, 13 Οκτωβρίου 1960, στο Oswego της Νέας Υόρκης, γεννιέται ο Joey Belladonna. Χρόνια πολλά, ρε Joey. Μας έμαθες να τσακιζόμαστε στο ξύλο τραγουδώντας και τη μελωδία.
Και αυτό το «το ταξίδι μου τελείωσε» πήγαινε πες το αλλού.
Εδώ ακόμα Don't Stop Believin'.
