9 Οκτωβρίου 1990. Οι Slayer λένε την πρώτη τους κουβέντα για τη δεκαετία και αυτή είναι το γαμημένο War Ensemble. Μπάσιμο που δεν σου αφήνει περιθώρια: ή σε καθίζει να στα πει ένα χεράκι, ή σε παρασέρνει σε αυθόρμητο mosh όπου κι αν βρίσκεσαι. Έτσι μας συστήθηκε το Seasons in the Abyss.
Με έναν Lombardo να παίζει τόσο λυσσασμένα που είναι λες και θα είναι η τελευταία του ηχογράφηση, Hanneman και King να κυνηγιούνται εναλλάξ με τα άτσαλα σόλα τους και έναν Araya να ουρλιάζει πιο απειλητικά από ποτέ.
Δεύτερο κομμάτι, Blood Red. Ο Araya έχει πει ότι το έγραφε έχοντας στο μυαλό του τη φωτογραφία του ανθρώπου που στάθηκε μπροστά στα τανκς στην Τιενανμέν, δεκαέξι μήνες νωρίτερα. Μέχρι τότε οι Slayer μιλούσαν για δαίμονες. Εδώ μιλάνε για ένα κράτος που περνάει με ερπύστριες πάνω από φοιτητές. Κι εκεί φαίνεται τι έχει αλλάξει από την εποχή του Hell Awaits: οι Slayer έχουν σταματήσει να ψάχνουν τον τρόμο στον άλλο κόσμο. Η κόλαση είναι πλέον εδώ και την βλέπουμε σε απευθείας μετάδοση στις ειδήσεις.
Το θέμα με το Seasons δεν είναι η ταχύτητα. Είναι ότι η μπάντα βάζει στον ίδιο δίσκο την παράνοια του Reign in Blood και το βάρος του South of Heaven χωρίς να ακούγεται σαν συμβιβασμός. Spirit in Black, Hallowed Point, Born of Fire κρατάνε το γκάζι πατημένο ενώ δεν κωλώνουν να ρίξουν ταχύτητες με τα Expendable Youth και Skeletons of Society χωρίς να χάνουν σε απειλητικότητα. Οι Slayer του '90 έχουν καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να τρέχουν για να σε φοβίσουν.
Το Dead Skin Mask είναι η απόδειξη. Στίχοι Araya, γραμμένοι αφού διάβασε για τον Ed Gein, τον άνθρωπο που λίγο-πολύ έχει επηρεάσει σχεδόν κάθε ταινία τρόμου. Riffs που σέρνονται δημιουργούν μία γενικότερη αποπνικτική ατμόσφαιρα που μυρίζει φορμαλδεΰδη και μπαγιάτικο αίμα. Οι Slayer εδώ δεν είναι επιθετικοί. Είναι κάτι πολύ χειρότερο.
Το καλύτερο όμως μας το κράτησαν για το τέλος με το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου το οποίο μέσα σε εξίμισι λεπτά καταφέρνει να μπει χωρίς πολλά πολλά στην λίστα με τα κλασικότερα μέταλ κομμάτια. Ίσως το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι που έγραψαν ποτέ.
Όταν βγήκε ο δίσκος οι Slayer ήταν ήδη στον δρόμο με το Clash of the Titans στην Ευρώπη, από τις 22 Σεπτεμβρίου, μαζί με Megadeth, Testament και Suicidal Tendencies. Το Seasons κυκλοφόρησε στη μέση της περιοδείας. Πέντε μέρες αργότερα, 14 Οκτωβρίου, Wembley Arena, και πλάνα από εκείνο το βράδυ κατέληξαν στο βίντεο του War Ensemble. Όνομα και πράμα.
Το δεύτερο σκέλος είναι που έχει ενδιαφέρον εκ των υστέρων. Καλοκαίρι 1991, Αμερική, τριπλό headline με Megadeth, Slayer και Anthrax. Για τη θέση του opening act ρωτήθηκαν Sepultura, Pantera, Testament, Exodus, Kreator, Obituary. Αρνήθηκαν όλοι. Η θέση κατέληξε σε μια άγνωστη μπάντα από το Σιάτλ που λεγόταν Alice in Chains.
Και κάπου εκεί κρύβεται η πιο περίεργη σύμπτωση όλης της ιστορίας.
Το mix του Seasons in the Abyss το έκανε ο Andy Wallace, που υπογράφει και την παραγωγή μαζί με τον Rick Rubin. Τον επόμενο Ιούνιο, ο Kurt Cobain έψαχνε κάποιον να ξαναμιξάρει ένα ψωροδισκάκι που είχε ηχογραφήσει με τον Butch Vig. Πήρε τη λίστα που του έδωσε η Geffen και διάλεξε τον Wallace από το τέλος της, ακριβώς επειδή είχε δουλέψει με τους Slayer. Ο Novoselic θυμάται ότι είπαν αμέσως ναι, γιατί εκείνοι οι δίσκοι ήταν βαρείς όσο τίποτα άλλο.
Το ψωροδισκάκι αυτό ονομάστηκε Nevermind και βγήκε 24 Σεπτεμβρίου 1991, έντεκα μήνες μετά το Seasons. Μέσα σε δύο χρόνια το τοπίο για το θρας είχε αλλάξει τελείως. Και στα credits των δύο δίσκων που σημαδεύουν αυτή την αλλαγή κάθεται το ίδιο όνομα.
Ο Araya είπε χρόνια αργότερα ότι το Seasons ήταν η τελευταία φορά που κάθισαν και οι τέσσερις μαζί να γράψουν άλμπουμ. Ήταν και το τελευταίο στούντιο άλμπουμ με τον Lombardo μέχρι το 2006.
Show No Mercy. Hell Awaits. Reign in Blood. South of Heaven. Seasons in the Abyss.
Πέντε δίσκοι σε επτά χρόνια, που μετακίνησαν το όριο του πόσο γρήγορο, βαρύ και σκοτεινό μπορούσε να γίνει το μέταλ. Για τα υπόλοιπα θα μιλήσουμε άλλη φορά.
Α, ναι και να μην ξεχάσω: SLAAAAAYEEEEER!
