Θα μπορούσε κανείς να πει πως το 1988 ήταν μια λαμπρή χρονιά για τη μουσική.
So far, so good… so what από Megadeth, Survive από Nuclear Assault, South Of Heaven από Slayer, Eternal Nightmare από Vio-Lence, The Morning After από Tankard, Frolic Τhrough The Park από Death Angel, 4 Of A Kind από D.R.I. (και η λίστα συνεχίζεται με Testament, Forbidden, Mekong Delta, Anacrusis, Sadus, Rigor Mortis, Coroner, Sabbat, Holy Terror και έχει κ άλλα. Ρε μήπως να κάναμε καμία συλλογή;), αλλά ΕΝΑ ήταν το καθοριστικό στιγμιότυπο της χρονιάς και αυτό δεν ήταν άλλο από το “Never Gonna Give You Up” του Rick Astley! Αλλά όσο κ να θέλουμε να συμφωνήσουμε, θα υπάρχει πάντα το “...And Justice For All” που φέτος ολοκληρώνει 38 χρόνια ύπαρξης να έρχεται πρώτο στις καρδιές μας και στην ανάληψη ευθύνης για αμέτρητους πιασμένους σβέρκους.
Ένα άλμπουμ που είχε τη δύσκολη δουλειά να ακολουθήσει τον απόηχο ενός ακόμα αριστουργήματος (το Μάστερ Οφ Πάππετς δηλαδής) και του χαμού του Κλιφαρου, και παρά τη παντελή απουσία μπάσου και όποιες δυσκολίες (όπως το σπασμένο χέρι του Χέτφιλντ) έφτασε τη μπάντα σε νέα ύψη συνθετικής αρτιότητας, απόδοσης και τσαντίλας. Είχαν μπει ήδη εδώ και καιρό στον αυτόματο πιλότο και όργωναν τα πάντα στο πέρασμά τους, οπότε σιγά μη μάσαγαν. Αυτή τη φορά στιχουργικά τους απασχόλησαν περισσότερο “μεγάλα” θέματα όπως η πολιτική διαφθορά, η ελευθερία του λόγου, ο πόλεμος, η οικολογία - όλα τους επίκαιρα ακόμη και σήμερα. Ήρθε και το εξώφυλλο του Gorman και έδεσε όλη τη φάση σα μαρέγκα.
Αλλά επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια το κλείνω εδώ και πάμε να το ακούσουμε δυνατά (δε γίνεται κ αλλιώς)! Ιδανικά κάποια από τις remastered εκδόσεις ΜΕ μπάσο γιατί τέτοιες μπασογραμμές είναι κρίμα να χάνονται.
